Zygmunt Piasecki autor książek :„ Dzieje Radziejowa i powiatu radziejowskiego w latach 1956-1990” oraz „Niezwykłe dzieje zwykłych ludzi na Kujawach 1939-1950” ,jak i książki „Starość może być radosna” a także autor wierszy i esejów, publikowanych na stronie http://www.piasecki2007.republika.pl, podejmuje się ciekawego i myślę trudnego tematu

- „ Co robić, a czego nie robić, żeby godnie żyć”. W najbliższych dniach ukaże się pełny tekst związany z tym tematem.

Przeglądając  rękopis warto zasygnalizować, że opracowanie tematu zawierać będzie przysłowia oraz myśli refleksyjne zaczerpnięte z życia, książek.

Autor stwierdza, że ludzie  przede wszystkim  uczą się tego jak mieć, a rzadziej tego jak być. Żeby być sobą trzeba najpierw być kimś. Jeśli masz jesteś kimś. Wielu ludzi żyje źle, bo nikt im nie powiedział jak można żyć lepiej. Już  oni sami są zbyt leniwi, żeby z książek, coś więcej o życiu się dowiedzieć.

Czytając ww. opracowania nasuwa się taka oto refleksja:

“Starość jest zjawiskiem nieuchronnym. Obrastamy czasem, jak garnek kamieniem. Jedno się nie zmienia – widzenie świata, który jest piękny. Wciąż też, jak ludzie w różnym wieku, podążamy za swoimi marzeniami. Na koniec wchodzimy w paradoks: – osiągamy nieśmiertelność, umierając!” myślę, że w jakimś stopniu jest to motto tego co pcha Zygmunta Piaseckiego do jego pisania.

Karol Szmagalski

Cykl felietonów -kliknij zobacz

Dziś w pierwszy dzień wiosny 2010 roku w rozmowie ze mną

Zygmunt wraca do przeszłości wyciągając z niej wiele wniosków, spostrzeżeń co rozszerza 

wiele dotychczasowych ocen tych czasów o jeszcze jedną. Wydaje się ,że warto 

się nad tym co mówi zastanowić i wysnuć własne wnioski.

patrz artykuł

Utracona szansa

 

                Bogaci i biedni od stuleci skazani na siebie. Czy tak było  zawsze i czy tak być powinno? W okresie PRL, próbowano (z różnym powodzeniem) stwarzać równość szans, które zacierały ogromne różnice statusu między bogatymi i biednymi. Było biedniej, ale sprawiedliwiej. Jednak prawa rynku zaczęły dawać o sobie znać.

 

                Brakowało doświadczenia, bo nikt w obozie państw socjalistycznych nie próbował oprzeć gospodarki na prawach rządzących rynkiem. Tymczasem, coraz bardziej wykształceni ludzie oczekiwali szybszego zaspokojenia nowych potrzeb. Ludzie chcieli mieć samochody (bez talonów), otwarte granice państwowe, dobre zaopatrzenie sklepów.

 

                Kiedyś robotnicy strajkowali w obronie miejsc pracy – o chleb. W latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku, strajkowali robotnicy przemysłu: okrętowego, kopalni węgla kamiennego, przemysłu zbrojeniowego, a więc w branżach gdzie zarobki były wyższe niż w pozostałych działach gospodarki. Była to sytuacja bezprecedensowa, - taka absurdalna, a nawet kuriozalna. (Sklepy na Wybrzeżu i na Śląsku były najlepiej zaopatrzone. Stoczniowcy i górnicy otrzymywali najwięcej talonów na samochody. Wówczas – na pieczątkę w dowodzie osobistym – można było podróżować do wybranego kraju socjalistycznego.)

 

                W 1988 roku, gdy wygasały strajki, a w kraju zaczęła tworzyć się nowa atmosfera polityczna – 27 września utworzono rząd z premierem Mieczysławem F. Rakowskim. Powstała dla Polski nowa szansa wyjścia z kryzysu i wejścia na drogę reform i szybszego oraz równomiernego rozwoju kraju.

 

                Rakowski miał obliczony na kilka lat ogólny program reform gospodarczych i politycznych. Pod tym kątem dobrał sobie współpracowników wśród, których wyróżniali się: prof. Zdzisław Sadowski – wybitny ekonomista – wicepremier ds. reformy gospodarczej, Mieczysław Wilczek – znany wówczas w Polsce przedsiębiorca i milioner – minister przemysłu. (to on był autorem koncepcji prywatyzacji 50% przedsiębiorstw państwowych, ale nie tych, które przynosiły budżetowi zysk, tylko tych dotowanych przez państwo) Propozycje powierzenia czterech stanowisk ministerialnych opozycjonistom uznano za taktykę ,,oswajania tygrysa”.

 

                W ciągu 10 miesięcy (27 września 1988 do końca lipca 1989 r.) rząd Mieczysława Rakowskiego zrobił dla Polaków i dla Polski wiele dobrego. Zmieniono prawo paszportowe. Każdy obywatel mógł dostać paszport i trzymać go w domu. Rozpoczęto zakrojoną na wielką skalę redukcję personelu urzędu w ministerstwach. Zmieniono kilka tysięcy zarządzeń ministerialnych i uchwał poprzednich rządów, które krępowały inicjatywę administracji państwowej. Na wniosek rządu Sejm przyjął ustawę o przedsiębiorczości gospodarczej. Ustawa znosiła między innymi limit zatrudnienia w przedsiębiorstwach prywatnych. Na wniosek rządu, Sejm przyjął ustawę o joint venture. Rząd dokonywał też przełomu w polityce fiskalnej i bankowości. Śmiało szedł w kierunku gospodarki rynkowej. Wprowadzono pierwsze kantory wymiany walut.

 

                Przejście do gospodarki rynkowej – w założeniach rządu – miało dokonywać się stopniowo, drogą ewolucyjną – nie przewidywano ,,terapii szokowej”, którą zaaplikował Polakom L. Balcerowicz. Rząd Mieczysława Rakowskiego trwał zbyt krótko, żeby można dziś ocenić jaka byłaby Polska, gdyby nie zablokowano naturalnego, ewolucyjnego jej rozwoju.

 

                Przyczyną blokady był – jak to określił Lech Mażewski – przywilej veta dany robotnikom, a wykorzystany przez ,,Solidarność” ,,nie bez nas w sprawach gospodarki” czyli do blokowania cen.

 

                Alternatywa była następująca: albo władza – która weszła już na drogę śmiałych reform – przywróci gospodarkę wolnorynkową i poczeka na pojawienie się klasy wolnych producentów, zgodzi się na wolność druku, umożliwi powstanie partii wyrażających ,,autentyczne dążenia społeczne” i na ukoronowanie przemian – przeprowadzi wolne wybory, albo urządzi Okrągły Stół, czyli odda władzę – nieprzytomnie wrogiej ,,Solidarności”, która całą zasługę zmiany przypisze sobie, tych zaś, którzy jej dobrowolnie władzę przekazali uzna za obrońców komunizmu, zdrajców narodu i będzie ich prześladować, upokarzać, ograniczać w prawach obywatelskich i sądzić przez dwadzieścia i więcej lat. Jak wiadomo alternatywa we wszystkich jej fragmentach była i jest realizowana zarówno, czy władzę sprawuje PiS, czy Platforma Obywatelska.

 

                Mieczysław Rakowski – jako premier – szybko się zorientował, że skoro otworzono przed ,,Solidarnością” możliwość legalizacji to dla realizacji jej programu już nie ma warunków. Brał także pod uwagę, brak gotowości Zachodu do udzielenia jego rządowi pomocy w planowanej, gruntownej przebudowie gospodarki.

                O co wówczas chodziło? Jedni chcieli władzę utrzymać, a drudzy zdobyć. Czego broniono, a co atakowano, co stracono, a co zdobyto? Nie była to walka z krainą absolutnego zła i wejścia do krainy powszechnego dobra o czym niebawem miało się przekonać polskie społeczeństwo.

 

                Na szczęście ,,Solidarność” – pomimo dążeń ekstremy – charakteryzowała się na tyle ostrożnością, że upadek PRL nie nastąpił wskutek powstania, a armia radziecka wycofała się z Polski dobrowolnie. Rezultat powstania niewątpliwie byłby taki, jak po powstaniach: listopadowym, styczniowym, czy warszawskim.

Egzekucja nad polskim przemysłem.

 

 

                W latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku sporo było takich, którzy strajkowali i z władzą ludową wojowali, ale większość Polaków nie strajkowała lecz uczciwie pracowała. Dzięki nim w pierwszym półroczu 1989 r. sytuacja gospodarcza kraju pomału się poprawiała, co wpływało na spadek cen w drugim półroczu. (Ceny najpierw poszły w górę – wymuszony wzrost płac – lecz potem ich wzrost zaczął zwalniać: październik – 54%, listopad - 25%, grudzień - 18%.)

 

                6 października 1989 r. Leszek Balcerowicz przedstawił swój plan reform gospodarczych (,,szokową terapię”). Cena węgla wzrosła o – 500%, ceny energii elektrycznej o 290%, obniżenie płac realnych o – 17%, dywidenda od majątku trwałego (przeszacowana 13 razy) – 40%, podatek dochodowy - 40%, odsetki bankowe od stycznia osiągnęły 46%. W tamtych czasach przedsiębiorstwa państwowe były zobowiązane kredytować swą działalność w 70%, więc wszystkie były zadłużone w bankach. Ponadto musiały wprowadzać do banku 50% amortyzacji.

 

                Od 1 stycznia 1990 roku odsetki ustawowe w stosunku rocznym wynosiły: od 1 stycznia - 720%, od 1 lutego - 480%, od 1 marca – 210%, od 1 maja – 140% itd. Zadłużenie zakładów rosło lawinowo, rwały się wszystkie więzi handlowe. Jednocześnie prowadzono ogromną nagonkę na kadrę kierowniczą, bo protestowała przeciwko niszczeniu narodowego majątku.

 

                O co więc w istocie chodziło? Chodziło o stworzenie neoliberalnego społeczeństwa (na wzór USA grupki super bogaczy i nikłej klasy średniej). Neoliberalne społeczeństwo obywatelskie nie jest otwarte, przeciwnie – izoluje grupy z  niego wykluczone, zamyka je w lokalach socjalnych (w blaszanych kontenerach), uniemożliwia ich awans społeczny.

 

                Tego nie dało się szybko zrobić, bez gwałtownego zubożenia większości społeczeństwa – bez ,,terapii szokowej”. Było to wielkie oszustwo narodu, do którego – ani wtedy, ani dziś – nikt nie umie się przyznać. Warto więc ujawniać całą prawdę o transformacji ustrojowej, a mogą i powinni to czynić, ci którzy walczyli o uratowanie swych zakładów pracy.

Strukturalne bezrobocie – wstydliwy temat.

 

                Leszek Balcerowicz obiecywał, że jego ,,terapia, to operacja krótkotrwała, że już po pół roku przyniesie poprawę a później dobrobyt i sprawiedliwość. Tymczasem po upływie pierwszego półrocza rządów ekipy T. Mazowieckiego okazało się, że nie jest lepiej, lecz coraz gorzej.

 

                W ciągu 1990 roku miliony obywateli, żyjących z pracy najemnej, zaczęły szybko wyzwalać się z euforycznych nastrojów. Zastępowała je coraz większa frustracja. Produkt krajowy brutto był w 1990 r. (w cenach stałych) niższy o około 12% w porównaniu z rokiem poprzednim. Obniżyło się spożycie produktu krajowego w tym głównie spożycie gospodarstw domowych z dochodów osobistych – o około 24%. O prawie – 1 milion zmniejszyła się liczba pracujących w sektorze państwowym i spółdzielczym. W końcu 1990 r. zarejestrowanych było – 1120 tys. bezrobotnych, tj. – 6,1%  zawodowo czynnych. Przeciętne wynagrodzenie realne pracowników sektora państwowego i spółdzielczego było w 1990 roku niższe o – 28% niż w roku poprzednim. W skali roku spadek przeciętnej emerytury i renty wyniósł – 14%. Recesja w 1990 roku spowodowała takie cięcia w budżetach terenowych w strefie świadczeń społecznych, ochronie zdrowia, oświaty i kultury. Takie efekty przyniósł pierwszy rok nowych postsolidarnościowych rządów.

 

                Do tak wielkich przemian ustrojowych potrzebne były: czas, doświadczenie, współpraca, dobra wola polityczna i umiejętność zabiegania o społeczne poparcie. Tego wszystkiego brakowało kolejnym postsolidarnościowym rządom. Zamiast tego była złość na jałtański układ (4 – 11.02.1945r.) Była złość i nienawiść do władz PRL – za utratę dawnych dóbr materialnych i rodowych przywilejów.

 

                Rosnąca bieda wymuszała określone zachowania ludzi. Gospodarstwa domowe, chroniąc poziom spożycia żywności w znacznie większym stopniu ograniczyły wydatki na zakup towarów nieżywnościowych i usług. Gospodarstwa związane z rolnictwem chroniły poziom spożycia, ograniczając wydatki produkcyjne.

 

                Po zwolnieniu ceł, rynek zalewały towary z krajów zachodnich i badziowe towary za Wschodu. Zahamowany został eksport węgla kamiennego (utraciliśmy rynek zachodni), zmniejszył się eksport statków (do ZSRR) i produkcji zbrojeniowej. Zakłady produkowały na skład, bo nie było zbytu. Zaczęła się tzw. restrukturyzacja zatrudnienia i zwolnienia grupowe pracowników. Ucieczką przed zwolnieniem z pracy – szczególnie osób starszych – było wcześniejsze przejście na emeryturę lub rentę. Pod koniec 1993 roku w Polsce było około 3 mil. bezrobotnych i ponad 7 mil. emerytów i rencistów. Ruszyła nowa fala strajków.

 

                W moim mieście w tamtych latach padały wszystkie – z wyjątkiem dwóch – zakłady, które powstały za czasów PRL. W małym – (sześciotysięcznym) – mieście – powiatowym ponad 600 osób pozbawionych zostało pracy (w całym powiecie około 6000). Podobny poziom bezrobocia utrzymuje się po dzień dzisiejszy. Jedynie w latach 2004 – 2007 – po wejściu Polski do UE, grupa młodych ludzi wyjechała do pracy do krajów Europy Zachodniej.

 

Strach pomyśleć jak żyć będą przyszli emeryci.

 

                Otwarte Fundusze Emerytalne (OFE) istnieją od 1999 r. (była to jedna z czterech reform rządu Jerzego Buzka) i stanowią drugi, obok ZUS, obowiązkowy filar systemu emerytalnego. Ponad 14,5 mln pracujących Polaków przekazuje do OFE, co miesiąc część składki emerytalnej (składka 19,52% od wynagrodzenia dzielona jest pomiędzy OFE – 7.3% i ZUS 12,22%). Jak pisze prof. Leokadia Oręziak (Przegląd Nr 7. 2010 r.) – przez ponad 11 lat do OFE trafiło ponad 140 mld zł. Gdyby budżet państwa nie został pozbawiony tych pieniędzy, nie trzeba byłoby za wszelką cenę realizować prywatyzacji .

 

                Najpierw – pisze pani Leokadia Oręziak – rząd publiczne pieniądze przekazuje prywatnym towarzystwom emerytalnym, a potem zabiega o to, by zechciały one pożyczyć mu te pieniądze na procent za dodatkową opłatą. Ten ogromny ubytek w dochodach budżetowych trzeba było pokryć dodatkową emisją papierów skarbowych. Faktyczny wzrost zadłużenia z powodu OFE, to nie tylko te 140 mld zł lecz także odsetki od narastającego długu za 11 lat, co daje dodatkowo kilkanaście mld zł.

 

                Dwie trzecie środków OFE ulokowanych jest w obligacjach skarbowych. Jeśli zatem uczestnik OFE przejdzie na emeryturę, to z tych pieniędzy będzie mógł skorzystać jeśli państwo wykupi obligacje. Strach pomyśleć jak żyć będą przyszli emeryci, jeśli źle rządzone państwo, obligacji nie wykupi.

 

                Jak sygnalizują ekonomiści, deficyt budżetowy w ostatnich dwóch latach rośnie w tempie stuprocentowym (w 2010 r. wynosi 50 mld zł). OFE powodują przyrastanie długu publicznego o około 2% PKB rocznie. Tylko kwestią czasu jest dojście długu publicznego do nieprzekraczalnego progu 60% PKB. Już obecnie dług publiczny w Polsce wynosi około 600 mld zł.

                Polska może skumulować taki dług publiczny, z którym bardzo trudno będzie sobie poradzić. Wtedy w niezbyt odległym czasie trzeba będzie realizować drastyczne cięcia wydatków na wielu obszarach ważnych dla życia obywateli na: lekarstwa, na ochronę zdrowia, na oświatę, na płace budżetówki (administracja państwowa i samorządowa, nauczyciele, policja, wojsko i sądownictwo). Zabraknie pieniędzy na wypłatę emerytur i rent.

               

 

Media elektroniczne degenerują człowieka.

 

                W Polsce, od jesieni 1980 roku trwa polityczna wojna domowa. Stan wojenny trwał krótko (13 XII 1981 – 20 VII 1983 r.) i uratował Polskę przed tragedią. W trwającej już ponad 20 lat wojnie domowej (której nie widać końca) padają zakłady pracy, ludzie tracą pracę, wpadają w biedę, stresy i frustracje. Dorabiają się – na tej wojnie – różni ,,Wokulscy” polityczni demagodzy i spekulanci finansowi. Brakuje w budżecie pieniędzy na ochronę zdrowia, oświatę, kulturę i ubezpieczenia społeczne. Tę polityczną wojnę domową permanentnie prowokują i prowadzą prawicowi politycy i usłużne im media.

 

                Rację ma prof. Maciej Mrozowski, który napisał niedawno w ,,Przeglądzie”, że jest teoria mówiąca, że rozwój mediów elektronicznych prowadzi do degradacji gatunku ludzkiego, gdyż umiejętność racjonalnego myślenia, którą rozwija druk (książka) została zabita przez emocje, które generują media elektroniczne.

 

                Kolejną słabością – pisze Maciej Mrozowski, jest uleganie fetyszowi oglądalności (o charakterze sensacji lub ……..?, ale śmiesznej treści …..?). W elektronicznych środkach przekazu nie ma programów, które pokazywałyby rzeczywiste mechanizmy sprawowania władzy, docierania do różnych środowisk, np. uczenia – co robić, a czego nie robić, żeby godnie żyć lub jak się przygotować i jak żyć w starszym wieku itd. Za to jest polityczny boks – miejsce oświetlone reflektorami, a jednocześnie oddalone, w którym politycy wzajemnie się oskarżają, a społeczeństwo to ogląda, i emocjonuje się walką. Tymczasem im więcej się w takim stylu o polityce mówi, tym mniej ludzie rozumieją, jak ta polityka działa, więc przyjmują to tak, że działają układy, panuje korupcja, nepotyzm itd.

 

                Pan Robert Walenciak niedawno w ,,Przeglądzie” napisał – inną rację – że w publicystyce istnieje dużo tematów tabu. Obrazą boską jest tykanie spraw kościoła katolickiego, ale jeszcze większym grzechem w polskich mediach jest tykanie ,,Solidarności” (tej z czasów PRL, zwłaszcza z lat 1980 - 1981). Zawsze trzeba mówić, pisał, że był to wspaniały ruch, kierowany przez wspaniałych ludzi, i że miał zawsze rację.

                Inną ,,ikoną” są tak zwane reformy L. Balcerowicza. Opisywane są jako ,,jedyna droga” ,,obiektywnie nieuchronna”, która zapewniła Polsce bogactwo oraz wyższy poziom rozwoju niż u sąsiadów. Przezornie nie wymienia się tych sąsiadów (tymczasem wiadomo, że wciąż jesteśmy biedniejsi od Czechów, Słowaków, Węgrów, a nawet Rumunów).

 

                Polska publicystyka (bracia Kaczyńscy i politycy PiS) bezrefleksyjnie sławi też powstanie warszawskie wymyślając najbardziej fantastyczne uzasadnienia na jego wielkość i konieczność. Prof. Bronisław Łagowski niedawno w ,,Przeglądzie” napisał: Następnym faktem historycznym, który tu trzeba wziąć pod uwagę, jest powstanie warszawskie. Na wiadomość o jego wybuchu Hitler bardzo się ucieszył, bo ułatwiło mu ono zburzenie Warszawy i zgniecenie centralnego ośrodka polskiej konspiracji. Nie zmartwił się też Stalin, jak wiadomo było mu bowiem na rękę, że Armia Krajowa, naturalny pretendent do władzy w Polsce i główna przeszkoda dla ustanowienia rządów komunistycznych, otrzyma śmiertelny cios od Niemców.

 

                Absolutnie załgany jest obraz PRL, okres 45 lat Polski Ludowej rysowany jest, jako okres stalinowskich represji i zniewolenia polskiego narodu. Jak wiadomo dziś ponad połowa Polaków dobrze wspomina PRL. Wymyślono slogan – trawestując – tę opinię, że ,, To nie jest tęsknota za Komuną, to jest tęsknota za młodością”. Przemilcza się fakt, że młodymi byli wszyscy, a za PRL tęskni połowa Polaków. Wiadomo, że ludzie tęsknią …..? wszystkim za sprawiedliwością społeczną.   Polityka zagraniczna Stanów Zjednoczonych zawsze jest słuszna i dobra. Obowiązuje teza o rosyjskim zagrożeniu, że Putin chce odbudować imperium. Ci sami ludzie, którzy jednym tchem mówią o rosyjskim zagrożeniu są gotowi przekonywać, że w roku 1981 nic Polsce ze strony ZSRR nie groziło, że gen. W. Jaruzelski wyprowadził WP na ulice, przeciw swemu narodowi, że dopuścił się czynu zbrodniczego. No cóż – głupiego poznać po mowie jego.         

                                              

Nikt za nas Polski nie zmieni

 

                Już od jesieni br. rozpoczynają się w Polsce kampanie wyborcze. W mediach od dłuższego już czasu trwa prezydencka kampania wyborcza. Zanim staniemy przed urną wyborczą, zastanówmy się i spróbujmy sobie odpowiedzieć na następujące pytania:

1.      Czy w ostatnich czterech latach staliśmy się zamożniejsi?

2.      Czy zmniejszyła się przepaść pomiędzy bogatymi i biednymi?

3.      Czy udało się nam radykalnie ograniczyć enklawy nędzy i bezdomności?

4.      Czy udało się nam skutecznie zwalczać bezrobocie?

5.      Czy lepiej funkcjonuje służba zdrowia, czy mamy lepsze szkolnictwo, drogi, koleje, wyższy poziom zabezpieczenia społecznego?

Odpowiedzi wszyscy znamy. Tak jak dawniej, przed czteroma laty jesteśmy

biedni (znaczna większość), a władze wmawiają nam, że jesteśmy bogatsi. Używając języka fizyki – przez ostatnie cztery lata wykonaliśmy pracę równą zero (nieznaczny wzrost dochodów zjadła inflacja – około 4 procent w skali roku). Nie tak, to sobie wyobrażaliśmy. Nie tak, to miało być!

                Warto pamiętać, że w okresie minionych 20 lat – po przemianach ustrojowych – już dwa razy lewicowe rządy doprowadziły kraj do szybszego rozwoju gospodarczego i znacznego spadku bezrobocia. Zaś pod rządami prawicy zawsze dochodzi do spadku produkcji i wzrostu bezrobocia. W ostatnich latach deficyt budżetowy państwa rośnie w stuprocentowym tempie.

                Trwa permanentny konflikt między prawicowym prezydentem i prawicowym premierem. Elity prawicowe obrażają się nawzajem, kompromitują, a ostatecznie żadne z oskarżeń nie znajduje finału w sądzie. Sejm powołuje komisje śledcze, które udają, że dochodzą prawdy (komisje spowszechniały i nie są już sensacyjną atrakcją). Dyskusje w sejmowych komisjach śledczych w studiach telewizyjnych i radiowych, przeradzają się na ogół w pyskówki. Szczególnym powodzeniem cieszą się w nich prawicowi politycy, skandaliści, brutale i osoby źle wychowane.

                Efektem tych zjawisk jest odwracanie się bardzo wartościowych ludzi od udziału w życiu politycznym kraju. Przykładami są tu chociażby Jolanta Kwaśniewska i Włodzimierz Cimoszewicz. Gen. Wojciech Jaruzelski idealnie pasuje do dokonywania przez prawicowych polityków podziału na: my i oni. Paszkwilami opluwają wybitnego Polaka, człowieka honoru, który ogromnie zasłużył się Polsce (Na szczęście większość Polaków jest coraz odporniejsza na chamską socjotechnikę politycznej i dziennikarskiej chuliganerii.)

                Na tę chorobę nie ma lekarstwa. Zarażonych nienawiścią – by samemu się nie zarazić – trzeba trzymać z daleka od ludzi zdrowych, w przede wszystkim nie dopuszczać ich do władzy i do środków masowego przekazu.

                Warto pamiętać, że w Polsce uwarunkowania historyczne i polityczne stworzyły tak paradoksalną sytuację, że prawica, aby być doceniana, musi udawać lewicowość. Stosują socjotechnikę, w której kłamstwo udaje prawdę. Język nienawiści (by był skuteczniejszy) udaje język miłości. Używają słów zamiennych i zamiast hołota – mówią – ubodzy lub niezaradni. Zamiast robole – mówią – pracobiorcy.

                PO i PiS reprezentują bogatszą część społeczeństwa. Realizują politykę: prywatyzacji – do końca, bogatym obniżają podatki, ograniczają rolę związków zawodowych. Bogaci – nie tylko chcą być bogatymi, oni chcą także zachować dystans do biedniejszych (w dużych miastach ich dzielnice mieszkaniowe odgradzane są murami). Przez cały okres transformacji ustrojowej, zwiększa się rozpiętość w dochodach między bogatymi a biednymi. Bogatsi stają się bogatszymi, a biedni biedniejszymi.

                W czasie, gdy arena polityczna została zdominowana przez dwie skonfliktowane partie prawicowe, pojawia się konieczność powiększenia roli partii lewicowej w rządzeniu państwem. Jednak dopóki biedniejsza większość nie pojmie, że jest oszukiwana, to będzie głosować na partie prawicowe lub wstrzyma się od głosowania, co na jedno wychodzi…

                Trzeba wiedzieć, że lewica – po przejęciu władzy – aby ratować kraj zmuszona była podejmować trudne i niepopularne decyzje. W takich sytuacjach występuje zjawisko malejących przychodów. Polega ono na tym, że obywatele nie doceniają pozytywnych poczynań władz, które przynoszą korzyści w nieco dłuższym okresie czasu. Każda kolejna ustawa, czy decyzje rządowe przynosząca poprawę stopy życiowej traci na wartości. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w okresie rządów Leszka Millera. Nawet sześciomiliardowa nadwyżka budżetowa uzyskana przez rząd Marka Belki nie zdołała poprawić wizerunku lewicowych rządów w Polsce. Politykom lewicowych rządów przypisano winę za stan państwa, nie dostrzegając bardziej obiektywnych czynników wynikających z prawidłowości o charakterze globalnym, które wydają się być poza kontrolą rządu, a które pociągają za sobą trudne i niepopularne decyzje.

                W społeczeństwach o wzrastającej liczbie osób wykształconych ,,klasa polityczna musi się liczyć z coraz większą krytyką ze strony rządzonych. Im wyższy jest poziom wykształcenia, tym łatwiej jest uchwycić błędy polityków. Wzrost wykształcenia powoduje, że coraz więcej osób ma wzrastające potrzeby materialne, kulturalne i turystyczne (Wzrost wykształcenia nie zawsze idzie w parze ze wzrostem poczucia odpowiedzialności za kraj.)

                Program wyborczy lewicy powinien uwzględniać prawdziwy charakter i mentalność swego elektoratu, na które składają się takie wartości: sprawiedliwość społeczna (egalitaryzm) wiara w populizm i demagogię, nostalgia do PRL, absenteizm (stałe uchylanie się od pełnienia obowiązków społecznych).

                Zwykli ludzie oczekują od państwowych władz rozwiązywania gospodarczych i społecznych problemów kraju, ale także sprawiedliwego podziału. Inaczej czują się zdradzeni. Rzeczy ważne i istotne dla jednej grupy społeczeństwa nie muszą być ważne dla innych. Zupełnie inne są potrzeby życiowe ludzi zamożnych, wykształconych i zaradnych, a inne są potrzeby życiowe zwykłych zjadaczy chleba. Pamiętać trzeba, jakie zdarzenia miały, a jakie nie miały wpływu i jak duży był ten wpływ na życie większości narodu.

                Na państwie spoczywa obowiązek troski o sprawiedliwy podział, o właściwe funkcjonowanie rynku pracy, o zapewnienie obywatelom powszechnego dostępu do dóbr publicznych, podstawowych usług zdrowotnych oraz oświatowych. Jak pokazało życie takie przyjazne obywatelowi państwo zapewnić potrafi polska lewica. To ona powinna tworzyć ruch połączonej lewicy i obywateli na rzecz szybszego i równomiernego rozwoju kraju, zwalczania biedy i wykluczenia społecznego. Aby to mogło nastąpić, polska lewica musi udowodnić: że jest potrzebna, że jest zdolna lepiej i sprawiedliwiej rządzić, przekonać większość społeczeństwa polskiego o swej lewicowości. Powinna zbudować konkretna lewicową wizję kraju (Konstytucja …? ,,Polska demokratyczna i socjalna” jest mądrze napisane, ale bardzo ogólnie).

                Droga do tego celu prowadzi przez wielki wysiłek organizacyjny i edukacyjny z uwzględnieniem uzbrojenia młodego pokolenia w wiedzę, nie tylko techniczną, lecz w ogólny rozwój umysłowy, oparty na myśleniu humanistycznym – uczeniu życia w nowoczesnym społeczeństwie.

                Szkoła to miejsce spokojnej nauki, nie zaś arena irracjonalnego antagonizmu – napisał Bohdan Chwedeńczuk, prof. Uniwersytetu Warszawskiego (Przegląd Nr 6 – 2010 r.) ,,Szkoła musi przygotowywać do współpracy z innymi. Musi uczyć przede wszystkim samodzielnego nabywania, kontrolowania i stosowania przekonań według metodologii obiecującej ich prawdziwość: nie przejmuj niczego, bez pokrycia i nigdy mocniej niż moc tego pokrycia. Szkoła musi wypuszczać w świat ludzi przyzwoitych. Do tego przydaje się przykład, namysł nad postępowaniem i duch racjonalnej współpracy”.

                Polakom trzeba przedstawić program socjalno – edukacyjny, w którym powie się: co należy zrobić, ale jeszcze dopowiedzieć: jak to zrobić, kto to zrobi oraz kiedy może nastąpić poprawa życia, także biedniejszej większości. Trzeba ludziom powiedzieć, co może i powinno zrobić państwo, a co muszą i powinni zrobić dla siebie obywatele (w opiniach zbieranych przez CBOS, obywatele zasługi przypisują sobie, a za osobiste porażki obwiniają państwo).

                Wielu ludzi w Polsce żyje źle nie tylko dlatego, że z trudem ,,wiąże koniec z końcem”. Źle żyją nawet ci, co mają dużo pieniędzy, które same szczęścia nie dają. Być może nikt tym ludziom nie powiedział – jak można żyć godniej. (W grudniu ur. Na mojej stronie WWW. opublikowałem felieton pod tytułem ,,Co robić, a czego nie robić, żeby żyć godnie” z nadzieją, że uda mi się pobudzić apetyt, a ludzie sami naucza się szukać sposobów na godne życie.)

                Wciąż wydłuża się czas życia człowieka. Według prognoz GUS w 2035 roku długość życia mężczyzny wyniesie 77 lat, czyli o sześć lat więcej niż w 2007, a kobiety 83 lata, czyli o trzy lata więcej niż w 2007. Osoby w wieku 65 lat i starsze będą stanowiły 23 procent całej populacji, czyli o 10 procent więcej niż teraz. Czy prawicowe rządy ze swoją neoliberalną polityką będą zdolne zmierzyć się z tak wielkim społecznym wyzwaniem jakim jest starzenie się społeczeństwa? Jeśli nie uda się zmienić postaw władz wobec starości, to starość może okazać się katastrofą.

                Starsi ludzie czekają bardzo długo na: zabieg zdjęcia starczej zaćmy, na protezę uzębienia. W długiej kolejce czekają na przyjęcie przez lekarza specjalistę i na specjalistyczne badania. Czekają na przyjęcie do zakładu opiekuńczo – leczniczego i domu opieki społecznej. Wielu wykupuje tylko część leków, bo brakuje im pieniędzy. Tymczasem państwo wydaje duże pieniądze na żołnierzy walczących w amerykańskiej wojnie w Afganistanie, na IPN i CBA oraz na drogie państwo (na aparat ucisku w rzekomo obywatelskim państwie).

                Do okresu aktywności zawodowej człowiek – obowiązkowo – przygotowuje się przez 10 do 20 lat. O starości, która może trwać 25 i więcej lat, myśli się dopiero po jej nadejściu. Brak przygotowania do starości nasila trudności w przystosowaniu się do niewygód – nawet tych fizjologicznych. Napisałem i opublikowałem na stronie WWW. książkę (poradnik) pt. ,,Starość może być radosną”. Dzieląc się własnym doświadczeniem – w zarysie – opisałem sposoby na godne życie w starości. Jeśli książka wywoła refleksje nad życiem w starości, jeśli pomoże czytelnikowi lepiej radzić sobie z problemami starości, uczyni ją łagodniejszą i radośniejszą, autor będzie mógł uznać swe przesłanie za spełnione. (Starsze osoby chętniej czytają książki – wiem od znajomych – więc – młodzi dla rodziców i dziadków robią komputerowe wydruki mojej książki.)

                Wydaje mi się, że edukacja – jak godnie żyć – przez polskie państwo została zapomniana, zaniedbana i odstawiona w kąt. Tymczasem partykularne interesy polityczne i osobiste przysłaniają i zastępują troskę władz o godne życie całego – bez podziałów – narodu. Są to problemy, które polska lewica powinna uznać za swoje bardzo ważne zadanie. Lewicowy rząd powinien opracować edukacyjny program i przy pomocy szkół oraz środków masowego przekazu, uczyć ludzi godnego życia w nowoczesnym świecie.

                Drobne zakłady usługowe w małych miastach i na terenach wiejskich powinny podlegać ubezpieczeniu w KRUS. Wtedy nastąpi w tych zakładach znaczny wzrost zatrudnienia, zaś zaoszczędzone środki na zasiłkach dla bezrobotnych zrekompensują wydatki w dopłatach na KRUS. W KRUS przeprowadzić należy racjonalizacje, zróżnicowanie wysokości składki, proporcjonalnie do wysokości przychodów.

                W życiu zwykłych ludzi występuje wiele zdarzeń, które bardzo utrudniają życie, a z którymi zwykły zjadacz chleba nie może lub nie potrafi sobie poradzić. Takie negatywne zdarzenia najczęściej występują w naruszaniu przepisów prawa pracy, prawa lokalowego, przemocy w rodzinie i skutków alkoholizmu, oszustwach matrymonialnych, molestowaniu, naruszaniu osobistej godności i psychicznego dręczenia. Należy ustawą powołać terenowe biura adwokackie, które nieodpłatnie lub za częściową odpłatnością, świadczyć będą w powyższych sprawach porady prawne i pełnomocnictwa w sądach dla osób o niskich dochodach.

                W najbliższych miesiącach, aż do wyborów, wiele razy usłyszymy kłamstwa, półprawdy i świadome manipulacje polityków prawicy. Przeciwstawiajmy się kłamstwom i oszustwom. Rozmawiajmy z ludźmi, piszmy teksty piosenek, wiersze, eseje, felietony na stronach Internetu. Upowszechniajmy argumenty zawarte w lewicowych publikacjach. Pokazujmy szansę milionom Polaków, którzy nie uczestniczą w wyborach, bo w obecnej Polsce czują się pokrzywdzonymi, stracili wiarę, że mogą wpływać na swój i Polski los. Powiedzmy im, że razem uda nam się budować Polskę sprawiedliwą, bogatą i uczciwą. Przy urnie wyborczej dokonajmy mądrego i świadomego wyboru. Nikt za nas Polski nie zmieni.                                  

Nowa książka(Starość może być radosna)

http://www.blogroku.pl/piasecki2007,gw8bw,blog.html




vide artykuł


artykuł "Polacy dokąd zmierzacie ?"



Zygmunt Piasecki wiersze o Kujawach





Custom Myspace Photo Frame








click to create your own

na ludowo kliknij poniżej i posłuchaj

muzyka
muzyka
muzyka





mapa satelitarna


Piasecki Zygmunt -wybór wierszy

Od autora-"Motto"

Dlatego prezentuję swoje życiowe doświadczenia w formie wierszy i do ich przeczytania zachęcam.
Być może wywołają one u czytajacego określone refleksje i skłonia do przemyśleń.
Zapraszam.


Nowe wiersze

 







juz mozesz przeczytać
 "Najnowsza historia Radziejowa lat 1956-1990"
 - myślę ,ze  warto



książka jest już w księgarnii i jest do przeczytania

Opinie z poczty :

Ukazała się książka Pana Zygmunta Piaseckiego traktująca o najnowszej historii Radziejowa lat 1956-1990.
Po jej przejrzeniu warto spojrzec na fakty tam zawarte i wyciągac z niej dla terażniejszości i przyszłości tego środowiska te
wszystkie pozytywy, które mogą służyc miejscowej ludności. A jednocześnie przypominac o faktach i ludziach, które
w tamtych latach je tworzyli. Uważam, że opracowanie jest na tyle interesujące, że warto je przeczytac
choc z racji szczupłości opracowania i dużego stopnia uogólnienia wiele elementów można rozszerzyc i uzupełnic. Sądzę,
że temu może służy blog Polskiego Związku Emerytów,Rencistów i Inwalidów koła nr 12 w Radziejowie na którym
wszyscy zainteresowani mogą wnieśc swoje uwagi jak również dokonac uzupełnień byc może po ich wpływie
i analizie autor dojdzie do wniosku,że można i warto jest dokonac i umieścic w II wydaniu.
 
Karol Szmagalski

kliknij poniżej i napisz swoja opinię zachowajmy to wszystko co tworzyło historię tego środowiska bez względu
na jej ocenę jak i ludzi tego okresu. Bądzmy przy tym obiektywni. Było sporo pozytywów było też
sporo nieprawidłowości i wypaczeń.Ale warto nad tym się pochylic i zastanowic.
Zycie biegnie nie jest w próżni wyciągajmy wnioski dla lepszej przyszłości.

A także cykl felietonów


cykl wierszy Martyrologia kliknij i przeczytaj

Blog emeryci2007







Szanowni Państwo!
Tak wiele ostatnio dzieje się w polityce wokół nas , że nie sposób tym razem 

                                         Spis treści 

1.        Słowo od autora.

 2.        Istota starości.

 - nowe wiersze i eseje niebawem.Oto one:

LILIPUCI

 

Czyja to władza,

co ludziom przeszkadza,

a sobie dogadza.

Pełno: pomówień, donosów

- przekleństw polskich losów.

Lud swojej władzy

nie musi się bać.

Władza nie może ponad ludem stać.

Władza ludowi nie musi

się obietnicami wpraszać.

Lud sam władzę

musi zapraszać.

Liliputów należy się bać.

Lilipuci wielkiej

siły nie mają,

ale całą energię na

walkę z wielkoludem zużywają

 

 Tylko kaczor głupi,
od osła z miłości,
za dwa złote kupił,
cechy upartości.

I tak to kolego,
przysłowie powstaje,
jak z rodu kaczego,
osłem się zostaje.

 

  

 Uwierz ojcu swemu.

 

Młodzi nie przyjmują do wiadomości;

historycznych zaszłości i bieżących trudności.

Gdy na świat niedawno się przybyło;

trudno przeniknąć, co jest , a co było?

Młodzież ulega wymierzonej przeciw lewicy kampanii:

kompromitowania, wyolbrzymiania, przeinaczania

fałszowania Stalinizmu z socjalizmem utożsamiania.

Wyjaśnienia są odrzucane, oskarżenia przyjmowane…

Młodzi, gdy wyrastają ze świata wieku młodzieńczego,

i wchodzą w świat życia człowieka dorosłego;

pragną państwa sprawiedliwego,

szybkiego w kraju rozwoju gospodarczego,

który zapewni dostęp do pracy,

mieszkania, ochrony zdrowia i kultury.

Taki dobrostan – pokazało życie-

zrealizowałaby lewica,

Gdyby jej, nie przeszkadzała nierozumna prawica.

Z głupotą podobno słabo sobie radzili bogowie,

z głupotą nie poradzili sobie lewicy wodzowie.

Dziś marzeniem ksenofobicznej prawicy jest –

unicestwienie post „ komunistycznej” lewicy.

Jeśli młodzi swych ojców w trudnej walce,

politycznej nie wesprzecie,

to aktualnie i na starość trudne życie mieć będziecie…

Ktoś powie: komunistyczna propaganda – łżenie;

Takie młodych straszenie.

Jest to stan rzeczywisty i całkowicie realny,

wystarczy przeanalizować – rynek pracy

i Otwarty Fundusz Emerytalny.

Umowa o pracę krótko okresowa,

młodzi pracują jakby wciąż od nowa.

Zapłata za pracę niska, a czas pracy długi,

często pracodawca u pracobiorcy zaciąga „ długi”.

Zwiększają się nierówności dochodowe i majątkowe,

i jeszcze do tego, spadek budownictwa mieszkaniowego.

Stosunki pracy masz młody człowieku-

w większości małych i średnich zakładach-

podobne jak w dziewiętnastym wieku.

Z powodu piekła pod Polskim niebem,

młodzież opuszcza swój kraj za chlebem.

Trzeba ojcom uwierzyć,

takie przymierze może –

nie tylko ciężkie czasy przeżyć

ale zacząć normalne życie.

Inwokacja, czyli wezwanie do modlitwy o Polskę.

 

            Myśląc o Polsce warto pamiętać, że w latach 1993 – 1997 w czasie gdy Polską  rządziła koalicja SLD – PSL utworzono ponad milion nowych miejsc pracy, że realne dochody ludności wzrosły o ponad 16%, że w latach 2001 – 2005 pod rządami  SLD Polska wyprowadzona została z kryzysu gospodarczego na szybką ścieżkę rozwoju, że rząd lewicowy pierwszy rozpoczął ostrą walkę z korupcją i łapownictwem.

            Warto pamiętać, co o tamtych latach i o lewicowych rządach mówiła ówczesna opozycja, co obiecywała przed wyborami i co zrobiła po wyborach.

            Po dwóch latach rządów PiS wiemy, że było to wielkie oszustwo . 

PiS i PO nie były warte wiary, która tkwiła w narodzie.

Rzeczywistość po wygranych wyborach  okazała się gorsza od nadziei wyborców.

            Pod rządami PiS efekty wzrostu gospodarczego marnotrawione są na utrzymanie wojska w Iraku i w Awganistanie oraz na bardzo drogie państwo. 

A miało by tanie Państwo.

(Partia braci Kaczyńskich w kampanii 2005 obiecywała tanie państwo – ograniczenie przywilejów władzy i kontroli funkcjonowania rządu i prezydenta. 

Natomiast już z porównania budżetów kancelarii premiera Buzka, Millera i Kaczyńskiego oraz kancelarii prezydentów: Wałęsy, Kwaśniewskiego i Kaczyńskiego, wynika że nakłady na władzę PiS bardzo wzrosły. 

Hasło taniego państwa w wydaniu PiS okazało się populistyczną obłudą) cytat  vide  strona  P0.Z życiorysu

Nie zmniejszyły się dochodowe i majątkowe rozpiętości nie odebrano złodziejom łupów. Rząd PiS nie rozwiązał żadnego społecznego problemu. Nieznacznie zmniejsza się bezrobocie, bo młodzież do pracy wyjeżdża za granicę. Szpitale nadal są zadłużone. Dług publiczny  urósł do 500 miliardów zł., a środki z Funduszy Unii Europejskich  wykorzystane są zaledwie w 40%.

            Nie znaczy wzrost płac i emerytur „ zjadany” jest przez wzrost cen artykułów spożywczych , czynszu, gazu, energii elektrycznej i lekarstw.  PiS zawłaszczyło państwo i uczyniło je bardzo drogim. Stosowne są tu słowa poety „ Oni wiecznie głodni, choć pożarli tak wiele”.

Pożarli tak wiele, że zabrakło na podwyżkę upokarzająco  niskich wynagrodzeń dla pielęgniarek.

Dla większości Polaków pozostała wiara w nośne ale kombinacyjne sztandarowe hasło PiS „ łapać złodzieja”.

            Jarosław Kaczyński socjalizm nazywa ustrojem „ hołoty dla hołoty”. Jeśli nie odrzucimy sporu o przeszłość to przegramy przyszłość. Jak powietrza potrzebne są Polsce: jedność narodowa, spokój wewnętrzny i dobry rząd. Istnieje realne zagrożenie, że nie wykorzystamy szansy członkostwa w UE, a także organizacji  Mistrzostw Świata Piłki Nożnej.

            Jeśli jesteś bezrobotny i biedny, to pomyśl ile w tym Twojej winy. Wybrałeś źle albo z wyboru nie korzytałeś.  

Nie wykorzystana karta wyborcza  najbardziej mści się na ludziach biednych . 

Czas, by biedni i bierni się obudzili i uaktywnili. Nikt nie żyje dłużej źle bez konkretnej przyczyny chyba, że z własnej winy.

            Trzeba się wznieść ponad wszelkie urazy i spojrzeć na nasz piękny kraj, by zrozumieć jak bardzo musimy się starać, żeby Go nie zniszczyć.

            Pod rządami PiS Polska brnie w bagnie błota.

Lewica obrzucona błotem jest po drugiej stronie tego bagna. Jeśli ktoś Cię nie chce, to trudno do niego dotrzeć. 

Dopiero przy bliższym poznaniu zawiązują się przyjaźnie. 

W wspólnym interesie otwórzmy się na lewicę, która Polsce jest bardzo potrzebna.

            Polska jest na drodze do niesławy i złej reputacji.  

Rząd PiS psuje dobro sąsiedzkie stosunki z Niemcami i Rosją, największymi sąsiadami naszego kraju. 

Jeśli z tej drogi nie zejdziemy nasze następne pokolenia nam tego nie wybaczą.

            Roosevelt na Konferencji w Jałcie zauważył, że „ Polska była źródłem kłopotów od przeszło pięćset lat” Churczill zaś dorzucił „ tym bardziej musimy zrobić wszystko, 

aby położyć kres tym kłopotom”. Polacy w UE już tradycyjnie są źródłem kłopotów …

 

---

---

---

---

Na rozdrożu

 

Jako człowiek na rozdrożu …

miłość – poproszę –

niech powie; dokąd mam iść?

Rozum – poproszę –

niech na mojej drodze  ustawi –

drogowskazy mojej podróży…

Intuicję – która widzi –

świat niewidzialny – poproszę –

żeby w nocy, prowadziła mnie;

- ku nastaniu – dnia lepszego.

Emocje – poproszę –

żeby nie uwodziły mnie

- na mielizny życia.

Radość – poproszę –

żeby wyparła smutek.

Serce – poproszę –

żeby otworzyło się przyjaźnią do bratnich dusz.

Ludzi – poproszę –

żeby mnie kochali;

żebym mieszkał – między swymi

na polskiej ziemi.

Muzę – poproszę –

żeby grała - abym ją rozumiał –

i przeżywał chwile wzniosłe.

Kwiaty – poproszę –

żeby darowały mi piękno i zapach.

Ludzi – przeproszę - 

za to: co zrobiłem złego, a nie czyniłem dobrego.

Pozbędę się nienawiści i złości.

Odnaleźć chcę  drogę

do przyjaźni i miłości.

Pług – poproszę –

żeby zaorał - glebę pustoszycieli,

a ludzi – poproszę –

żeby z kolan powstali;

żeby nadzieję zasiali!

Gejzery

 
 

W umysłach naszych funkcjonują

 gejzery emocji:

- nienawiści, gniewu i agresji;

- niepokoju, strachu i depresji;

- zazdrości i mściwości.

Emocje nasze, przekroczyły…

granice czasu i przestrzeni.

Panoszą się wszędzie:

w rodzinie, gminie i urzędzie.

Osiągnęły – głębie ludzkich losów …

zadają fizyczny ból …

i łamią ducha narodu .

Ludzie, chodzą ulicami;

ze smutnymi twarzami;

- jakby w nich miłość ;

do życia umarła …

a oni … idą na jej pogrzeb.

Płacimy – cenę biletu – za podróż;

przez transformację ustrojową.

Odrzućmy : zemstę, odwet i agresję;

a  kiedy miłość – pochyli się nad nami…

znajdziemy drogę do prawdziwej:

wolności, szczęścia i radości!

Nie bądźmy psami… wielkimi;

- tylko jeden ślad tropiącymi;

- ścieżkę, ku nienawiści i zemście …

Akceptujmy wszystko to

co nie można zmienić.

Otwierajmy się – na te zmiany –

które leżą w zasięgu ręki.

Podejmijmy trud, dalszej wędrówki

- do celu – żeby ludzie:

- mogli całować miłość,

- żyć w promieniach wschodzącego słońca.

Nadzieja – przycupnęła i czeka ..

na dalszą podróż … naszą …

chociaż jest daleko.

Człowieku do Ciebie wołam

 

 

Człowiek – gdy jest biedny –

marnie żyje…

Człowiek – gdy z drugim człowiekiem-

źle współżyje, kiepsko żuje…

Gdyby – mnie słuchano …

apelował bym – publicznie już rano

- do ludzi każdego wieku:

- panuj nad własnymi emocjami

człowieku!

- nie zadawaj –

słowem ran drugiemu człowiekowi

człowieku!

- umiej spojrzeć na sprawę –

oczami drugiego człowieka

człowieku!

- unikaj,

drażliwych, a nie istotnych tematów

człowieku!

- staraj się –

nie szkodzić drugiemu człowiekowi

człowieku!

- zawieraj –

korzystne – dwustronne porozumienia

człowieku!

Wołałbym i prosił o grosz …

- na tacę – w publicznej zbiórce;

ludzi zatroskanych , poszukujących;

przebłysków światła i ciepła;

wśród chłodu i szarugi …

Świadomość i prawda

 

Świadomość większości

- urabiana – wielkimi

dłońmi rzeczywistości.

Świadomość różańca

i świętego obrazu.

Świadomość telewizyjnego przekazu.

Świadomość intuicyjna;

grupowo – klasowa.

Co raz mniej ludzi czyta…

Jeszcze mniej rozumie co czyta …

Prawda ma swoją siłę – tylko

jak ją znaleźć

i wykorzystać dla ludzkości

w labiryncie korytarza ciemności?

Prawda, potrzebuje:

światła i umiejętności;

szukania  jej w ciemności.

zdobywanie takiej umiejętności;

wymaga pracy i cierpliwości…

Świat, czas i człowiek

 

Nad świata losem;

- nie zależny czas panuje -

w ludzkim życiu paraduje.

Świat z pozycji żaby widziany.

Świat przez lupę oglądany.

Świat przez lunetę obserwowany.

Nie szukajmy czasu utraconego;

bo czas pogania nas.

Jak wykorzystać  dany   nam czas?

Kochajmy!  W przeszłości

nikt nie umarł z nadmiaru miłości.

 

 

 

Zazdrość

 

Zazdrośni jesteśmy o wszystko;

- co w drugim – ponad przeciętne …

oczekujemy „nagrody” …

- równania w dół .

W gratulacji -  słychać – zazdrość.

W kondolencji – słychać – radość …

Tak zazdrość się rodzi,

która w nienawiść przechodzi,

jest: żywa, czynna i głucha,

wywołuje gorycz, zabija

i paraliżuje ducha.

Luminarze co mądrość mają,

przed zazdrością ostrzegają!

Ich słowa podobne do promieni

- na śniegu roziskrzonego  słońca,

nie ogrzewają w pustkę padają.

Człowiek nie potrafi opanować;

tego, co w nim tkwi i raczej …

- każe mu postępować – tak a nie inaczej…

Człowiek, jest w niemocy,

- nie może – zgasić światła dziennego …

czy rozjarzyć słońca w nocy…

Co, możemy zrobić?

Wstydzić się uczynków w przeszłości złych.

Żałować uczynków – dobrych , nie dokonanych,

zrehabilitować sumienie!

Mamy

 

Mamy, niestety za mało rozumu…

dużo naiwności, za mało rozwagi i przezorności.

Dużą wiarę  w mądrość kryształowej kuli;

wróżki, astrologa, jasnowidza i demagoga.

Mamy też zbiorową mądrość,

która nas zawodzi, często bywa,

że chytry los szyderczo z nas się naigrywa…

Nie kierujemy się wieków mądrością,

która , jak stara gwiazda nadal świeci,

chociaż jest przeszłością.

Głupota nas otacza;

jest cieniem naszego cienia;

bytem naszego istnienia.

Czy rozum odkryje;

tajemnice naszego bytu? … losu?

Która gwiazda, komu świeci?

Czy echo, jest przybudówką naszego głosu?

 

Matka bliźniąt

 

Wydarzenia historyczne –  nas Polaków;

skłóciły i podzieliły.

Stały się – po bratobójczej „ wojnie” pożogą.

Agresywna odpowiedź pada przed pytaniem.

Nie umiemy rozmawiać;

i porozumieć się  ze sobą.

Polak gniewa się,  na drugiego Polaka;

że jest taki inny, chociaż taki bliski rodzinny.

Polska ojczyzna naszą.

Jesteśmy Polakami, bliźniakami …

a  matka bliźniąt jest najlepsza z matek,

nie wyróżnia, żadnego z dwojga swoich dziatek.

Każde dziecko jest do matczynego łona przytulone,

nakarmione, równą miłością obdarzone.

Modlitwa

 

Kto? Zniszczy toksyny  - przerabiające

dobro na zło?

Kto? Postawi tamy na rzece:

podłości, niegodziwości;

zabijania, okradania;

kłamania, oszukiwania;

wojowania, terroryzowania ?

Kiedy? Dobry przykład

- będzie moralna modlitwą?

Kto? Dziś chce tak się modlić?…

„ Za pieniądze – ksiądz – się modli…

za pieniądze – lud – się podli…

pieniądze – życie, pieniądze śmierć”…

Heroldowie! Trąbcie na alarm!!

Zło jest – samo w sobie – przywarą,

wcześniej lub później spotka się

z zasłużona karą.

 

Demony nienawiści

Ludzie księżycowi – odblaskiem świecący –

Co nienawiść w sercu mają

– każdego miesiąca i roku -

rocznicowe igrzyska urządzają.

Demony nienawiści z szaf wyciągają;

„ A na drzewach – zamiast liści –

wisieć będą komuniści” - przypominają.

Rzeka jadu zalewa:

- domy, ulice, szkoły i kościoły…

Walczą – chociaż barykad już nie ma …

Czasowi – gojenie ran utrudniają

solą posypują zagojone otwierają…

Surmy i atamani

Wiatr historii – od słońca wschodu do zachodu-

niesie pieśń ojczyźnianą , umęczonego narodu…

Boże coś Polskę!

Nie żucim ziemi!

Hej! Chłopcy! Bagnet na broń.

Wojenko , wojenko cużeś ty za pani!

Maszerują szczelny!

Młodość! ty nad poziomy!

Ruszymy z posad!

Czerwone maki!

Płynie Odra!

Jeszcze Polska nie zginęła …

Ojczyźniana pieśń jeszcze nie ucichła,

a już słychać, syreni śpiew – zwiastun nieszczęścia.

Atamani w surmy wojenne dmą!

Na bratobójczy bój – trąbią!

Rozpadają się rodziny, przyjaźnie,

trwa atmosfera nienawiści i odwetu,

istnienie narodu pogrążonego w chaosie…

Świat idzie naprzód- nie czeka za nami –

my zostajemy z naszymi bratobójczymi wojnami!

Polityczny  kacyk

Polityczny kacyk z trybuny krzyczy:

„ Socjalizm to ustrój zbrodniczy”!

Panie polityku kacyku!

- a zamach majowy ?

- a Bereza Kartuzka?

- a zbrojne: robotniczych  i chłopskich

strajków tłumienie,

puszcza pan w zapomnienie!?

Ludziom – o czym mogą nie wiedzieć …

polityczny kacyk tłumaczy:

„ Był to ustrój hołoty,

dla hołoty można powiedzieć”.

Socjalizm – zrodzony w IX wieku;

powstał z myślą o biednym człowieku.

Ustrój, hołoty nie piśmiennej;

harującej za marne grosze;

której dzieci: żebrały, kradły

i puchły z głodu w sytej Europie.

Tak, to był ustrój – kacyku panie-

wiejskiej hołoty, tej z nędzarskiego

podwórka z morgą ziemi;

„ Z co, łaska wielmożny panie.”

- Przestań z trybuny krzyczeć a nawet wyć,

na hołotę, która chciała przestać nią być.

Trochę czasu brakowało, a hołocie, by się to udało!

Na świeczniku

 

Każdy zabiega już od dziecka;

Żeby,  najjaśniej świeciła jego świeczka.

Żeby, długo świeciła i na świeczniku się zmieściła…

Im więcej – na świeczniku – jasno świecących świeczek,

tym jaśniej i cieplej  dla „owieczek” …

Gdy, jednak – na świeczniku – jest dużo jasno świecących świeczek …

- wyżej stojąca – zagląda do IPN- owakich teczek!

Wyraża pogląd – niesamowity!

Jaśniej świecące świeczki – to łże elity!

Nawet świeczki, które dla najjaśniejszej;

płaszczem troski były …

drogę na świecznik – oświetlały…

ocieplały i torowały,

 - gdy nadal – jaśniej świeciły …

miejsca na świeczniku utraciły.

Najjaśniejsza świeczka – gdy jej blask i ciepło zanika –

trafia do historycznego śmietnika!

„Owieczki” – często – całe ołtarze zmieniają;

wszystkie  świeczniki i świeczki wymieniają…

a wtedy – „owieczki” – ciemno i zimno mają?

Sługa

 

Będzie to krótkie opowiadanie,

Majanina do Polaka przyrównywanie.

Ludowi Majów brakowało pługa.

Polakom brakuje myślenia kategoriami państwa.

Majowie w dżungli musieli nowe państwo budować.

Polacy muszą – za pracą – do obcych krajów wędrować,

- czy to za wielkimi  morzami

 -czy to za wysokimi górami

 - czy to za wielkimi rzekami

– czy to za setną strugą

Tyś wszędzie … ach wszędzie …

polski ludu sługą!

 

Falowanie

 

Gdy patrzę na:

pszenicy rozkołysanie;

- fala i znowu fala –

ciepłym wiatrem popychana;

pochylone ciężkie kłosy;

ciepły deszczyk porosi ;

pszeniczny kłos się podnosi;

i znowu, ciepły wiaterek

i znowu falowanie, to myślę,

że tak przebiega, ludzi bytowanie…

Kult wielkości i osobowości.

 

Kult własną osobowość wywyższa

i uznaje, że każda inna jest niższa.

Nie rozumie, że jest pierwszą wśród równych,

albo równa , albo niższa.

Zbliżają się osobnicy:

- swój do swego,

-bogaty do bogatego,

- przeciętny do przeciętnego …

Jednostka zdolna, utalentowania

- gdy w otoczeniu nie ma sobie równych

bywa wyobcowana „ obca wśród swoich.”

Często walka o władzę;

staje się racją bytu istnienia

i szuka moralnego usprawiedliwienia…

Wiosna

 

 

Wiosną, przyrodę budzą:

promienie słońca i ciepły wiatr .

Zbudzone ze snu  - otulone ciszą –

kwitnące drzewa i kwiaty

z wiatrem się kołyszą.

Fioletowe fiołki z trawy wyjrzały

 - na drzewach – ptaki się rozśpiewały.

Budzi się życie wokoło,

tylko ludziom jest smutno …

a powinno być wesoło.

 

 

 

Pasożyt

 

Jest to  esej

 - o tym  dlaczego jest źle,

a nie może być lepiej ?.

 

W biednym kraju - toczy się- żywiołowa walka bytów:

egalitaryzmu, nacjonalizmu i konsumcjonizmu.

- o spełnienie – niespełnionych -  aspiracji.

Pojawiają się pasożyty tych walk,

którzy – jak huba – czerpią soki

z drzewa ludzkich pragnień.

Ubierają się w szaty szafarzy,

publicznego dobra i żerują,

Tysiące popleczników zyskują.

Żywioł walki bytów jest

 - wiatrem w ich żagle,

- deszczem w czasie suszy.

Rzucają do wilgotnej gleby ziarna:

nienawiści, odwetu, zemsty

i na wyrośniętych źdźbłach, łodygach, żerują,

bo tylko to potrafią z tym dobrze się czują.

Żywiołowa walka bytów, pożera swoje ofiary

Sieje strach i zamęt .

Podsycana – przez pasożytów -

wymyka się z pod kontroli i prowadzi do katastrofy …

Żywioł można, pokonać żywiołem;

- ulewny deszcz ugasi płonący las –

tylko, kto w takim lesie chciał będzie mieszkać?...

Wio koniku

 

Dusza biedaka, chciała do pałacu:

- z wielkimi oknami …

- stylowymi meblami …

- z żyrandolami, kanderablami …

- na ścianach z olejnymi obrazami …

- z dużymi balkonami i kwiatami …

- z lokajami, kamerdynerami …

Marzyła o bycie w dobrobycie.

Pycha i chciwość pana:

nie okiełznana, za uzdę nie trzymana

- biednego duszę – do buntu nakłania.

Gdy bunt w rewolucje się przerodzi;

chytry „ ataman” rewolucji przewodzi.

Wsiada mucha na konia…

I wio! Koniku wio !

A jak się postarasz – na kolację –

nakarmię cię sianem…

- Ja ! Zawsze będę panem!

- Ty ! Zawsze będziesz „chamem”!

Dusza biednego jęczy …

O! Jezu … O! Jezu … Jezu … Jezu!!

Zygmunt Piasecki –pisarz, poeta, autor trzech książek  „ Niezwykłe dzieje zwykłych ludzi na Kujawach 1939-1990”, ”Dzieje powiatu radziejowskiego w latach 1956-1990”; ”Starość może być radosna” o którym można więcej przeczytać na tej  stronie : http://www.piasecki2007.republika.pl jak i zapoznać się z jego twórczości a także przeczytać ostatnia książkę. Ten 80 letni człowiek tak widzi z perspektywy przeżytych lat pewne fakty i zastanawia się „Polacy dokąd zmierzacie…?”. Oczywiście można się z tymi ocenami zgadzać lub nie ale myślę, że warto na te tematy zastanowić się i wysnuć z nich własne wnioski. Karol Szmagalski Polacy dokąd zmierzacie…?               W Polsce jest wciąż biednie i kłótliwie, bo od 1989 r. – z wyjątkiem lat 1993 – 1997 – Polska ma wyjątkowo infantylne i niezaradne rządy, które nie potrafią rozwijać gospodarki, nie liczą się nowe wyzwania i nowe projekty, ale tylko historia i przeszłość. Trupy są ważniejsze od żywych ludzi. Już w 1970 roku Juliusz Mieroszewski (1906 – 1976, pisarz – publicysta) pisał w ,,Kulturze” ,,…gdyby jutro <<wybuchła>> Polska tak jak w roku 1918 – Polacy mówiliby o mocarstwowości i mieliby jeszcze gorsze stosunki z Rosją niż mamy obecnie. Nienawiść i pogarda dla Rosji buchałaby jak płomień. W <<wspólno - rynkowej>> Brukseli mielibyśmy potężną ekipę – lecz w Moskwie nie mielibyśmy nikogo – względnie trzeciorzędną nieważną placówkę. W Sejmie dwadzieścia partii skakałoby sobie do gardła. Pomylił się tylko co do liczby partii i nie przewidział, że prawicowi: prezydent i premier też skakać będą sobie do gardła…               Starożytni Hellenowie – jak wiadomo – głosili zasadę ,,anmezje” w imię pokoju. Ernest Renon w swym eseju ,,Czym jest naród” (1882) uznawał fundamentalną rolę pamięci w podtrzymywaniu tożsamości narodu, ale podkreślał jednocześnie, że żaden naród nie mógłby istnieć bez zapomnienia. Rozpamiętywania wszelkich dociekań, kto był po czyjej stronie w przeszłości prowadzi obywateli do skłócenia i godzi w jedność narodu.               Przeciwieństwem greckiej ,,anmezji” była żydowska zasada pamiętania po wsze czasy wszystkich doznanych krzywd. Instytut Pamięci Narodowej poszedł o krok dalej i uznał ,,anmezję”, czyli helleńską część chrześcijańskiego dziedzictwa, za zasadę niemoralną. Skoncentrował się bez reszty na rozpamiętywaniu zła i brudów z okresu PRL, łącząc to z postulowaniem powszechnej i pozasądowej dekomunizacji i lustracji. Zagrożenie, jakim jest dla narodu instytulizacja mściwej pamiętliwości trwa nadal. Nadal trwa w Polsce niszczycielska, zimna wojna domowa.               Po przegranych w 1997 r. przez PSL wyborach (PSL był rządowym koalicjantem) sprawy w Polsce potoczyły się w złym kierunku.               Warto przypomnieć, że w latach 1993 – 1997 gospodarka kraju osiągnęła siedmioprocentowy wzrost PKB, utworzono około milion nowych miejsc pracy, o 16% wzrosły realne dochody ludności, młodzież garnęła się do nauki, powstawały nowe uczelnie.               W 1997 r. po raz drugi do władzy doszli prawicowi nieudacznicy – z Jerzym Buzkiem – premierem. Rozpadła się rządowa koalicja (AWS - UW) rząd nie rządził, a tylko administrował. ,,Z tylnego siedzenia”, państwem rządził Marian Krzaklewski – przewodniczący ,,Solidarności”. Polska straciła 4 lata cennego czasu. Zaś lewicowy rząd Leszka Millera (2001 - 2004) miast kontynuować politykę szybkiego rozwoju z lat 1993 – 1997 realizował politykę neoliberalną – właściwą rządom prawicowym. SLD na długo stracił swój wizerunek, doszło do rozłamu w kierownictwie partii.             Po wygranych w 2004 roku wyborach przez PO i PiS, partie prawicowe nie były w stanie wyłonić wspólnego rządu. Prawica skłócona i obrzucająca błotem działaczy lewicowych, nigdy nie była skłonna działać wspólnie, dla wspólnego dobra. Dla nich wolna Polska, to Polska prawicowa. Dopóki taka ideologia nie zostanie zaniechana w narodzie polskim nie będzie spokoju i dynamicznego rozwoju. Nawet, gdy na świecie nie było kryzysu ekonomicznego, to w okresie rządów prawicowych w Polsce był kryzys władzy i stagnacja oraz recesja gospodarcza. PiS (2002 - 2004) utworzył rząd z przybudówkami: ,,Samoobrona” i LPR, który po dwóch latach się rozsypał i trzeba było rozpisać nowe wybory. Polska straciła następne 2 lata cennego czasu. (Wejście Polski do NATO i UE, odbyło się w czasie prezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego i lewicowego rządu Leszka Millera.)               Paul Valery, filozof i poeta powiedział kiedyś, że nauka jest zbiorem ,,skutecznych recept” na życie. Wiadomo, że ten kto się kształci i ma dar korzystania ze zdobytej wiedzy, potrafi czynić ,,cuda”, godniej żyje, bo wiedza jest inspiracją do racjonalnego działania. Im więcej wiemy i rozumiemy, tym więcej stworzyć potrafimy. Tylko uczący się człowiek (czytający książki) uczy się Polski i jak w niej żyć. Uczenie się jest nakazem egzystencji czynnej i altruistycznej o dobro wspólne. Wiedza jest jednak bezużyteczna, jeśli nie można jej użyć w praktycznym działaniu.               Wielu ludzi kończy edukację  na wiedzy zdobytej w powszechniaku, przekonani, że wiedza zdobyta w szkołach ponadpodstawowych będzie bezużyteczna. Stracili nadzieję na znalezienie pracy stosownej do ich wyższych kwalifikacji (długotrwałe strukturalnie bezrobocie). Niewidzialna ręka wolnego rynku nie potrafi rozwiązywać problemów społecznych.               Wielu ludzi  w niewiedzy i w swoim oportunizmie nie stosuje się do wielu zasad, np. nie chodzi na wybory, bo ich zdaniem ,,każdy wybór jest złym wyborem”. Tymczasem zły wybór najbardziej szkodzi tym najbiedniejszym. Tacy już oni są i bez pomocy ludzi światłych i pomocy państwa sobie nie poradzą. Jeśli jest coś, czego nienawidzę całą siłą duszy swojej – pisał Broniewski – to ciebie Polsko, ciebie polska ospałość, polski oportunizmie, niedołęgów, leniów i tchórzy.               Wśród biedniejszych warstw społecznych, narastają postawy roszczeniowe i wiara w egalitaryzm, utożsamiany z sprawiedliwością społeczną. Ludzie biedniejsi zamykają się w swoim światku, bez wiary, że mogą coś więcej dla siebie zrobić i mieć życie godniejsze. Przyczyn złego stanu swego bytu nie odnoszą do siebie do własnej niezaradności, lecz uważają, że ,,winni są oni, tam na szczytach władzy”. Niektórzy uważają, że mimo wszystko sami żyją lepiej niż ich rodzice. Mają ,,samochody”, telewizory, pralki i lodówki, a więc nie są tak do końca przegranymi (dziś bieda jest ta sama – chociaż nie taka sama). Byt lepszy niż ich ojców, rozleniwia i umacnia inercję.                 Sytuacja taka sprzyja różnym populistom i demagogom, którzy ,,wchodzą w buty” lewicy i wygrywają wybory. Po wyborach ,,zapominają” o obietnicach, a w środkach masowego przekazu – posługując się ćwierć prawdą i półprawdą – opowiadają o swoich ,,sukcesach”. O myśleniu Polaków, na ogół decyduje ,,parafia”, Radio Maryja i telewizja. Ludzie zwykli - ufają słowom zwłaszcza kierowanych do nich przez osoby publiczne – od księdza i nauczyciela, poprzez dziennikarza i polityka po uczonego i filozofa. Gdy słowa więcej mącą niż wyjaśniają, to szkodzą.  Odbiorcy miast więcej się nauczyć i pojąć wiedzę, rozumieją mniej. Często: widzów, słuchaczy, czytelników – ogłupiają.               Inteligencja, która odegrała istotną rolę w przemianach ustrojowych, dziś zajmuje się sobą. W willowych dzielnicach dużych miast buduje domy, wykupuje duże z balkonami mieszkania. Dzieci swoje kształci na renomowanych zagranicznych uczelniach, żeby mogły dostać pracę w agendach Unii Europejskiej i filiach zagranicznych banków. Zatrudnia służących, którzy na stół podają smaczny obiad i niańczą ich dzieci. Mają rasowe psy, nowoczesne samochody i zwiedzają świat. Polska inteligencja ma prawo do godnego życia, chodzi o to, żeby nie wyznawała zasady używania życia - ,,co użyjemy, to dla nas”, lecz żeby żyła godnie i zgodnie z otaczającą ją rzeczywistością.                  Chodzi o to, żeby polska inteligencja, szczególnie teraz w kryzysie nie marnowała czasu na zachłanność, lecz żeby kreowała atmosferę na wzajemne zrozumienie kręgów inteligencji – ludzi nauki, kultury, przedsiębiorców z rządem w mechanizmach rozwoju społeczno – gospodarczego kraju.               Liczna grupa inteligencji o lewicowej orientacji – gdy wyborcze wahadło odchyla się w lewo – startuje w wyborach i wygrywa. Zajmuje intratne funkcje w Sejmie, Senacie, w administracji rządowej i samorządowej. Radni i członkowie rad nadzorczych otrzymują wysokie diety. Styl życia tych ludzi podobny jest do stylu życia ludzi grupy pierwszej. Są to osoby – w pewnej części – (część jest ideowcami) z pogranicza neoliberalizmu (lubią salony) i socjalizmu. Oni uważają, że mogą mieć więcej, bo dla wszystkich, wszystkiego nie starcza. Tymczasem w Polsce życie polityczne, gospodarcze i zdrowotne karłowacieje… Postawa inteligencji wyrosłej z robotniczo – chłopskich rodzin ,,przełamana” między neoliberalizmem, a egalitaryzmem, znalazła pracę w większych miastach i nie ponosi tak dużych kosztów reform ustrojowych lat 1990 – 2010, co rozleniwia i umacnia ducha inercji.               Partie prawicowe, świadome siły wyborców – dobrze wspominających okres PRL – celowo określają PRL ustrojem zbrodniczym. W ten sposób odcinają partie lewicowe od ich elektoratu, bo któż bronił będzie ustrój zbrodniczy? Żeby przejąć ten elektorat, wchodzą w ,,buty” egalitaryzmu, ubierają się w ornat obrońców pokrzywdzonych i wygrywają wybory.               Dwadzieścia lat po przemianie ustroju – jak wynika z sondażu CBOS, przeprowadzonego w maju 2009 roku, obywateli dobrze oceniających PRL było więcej (44%) niż tych, którzy oceniali ją źle (43%). Trzeba przy tym pamiętać, że większość ludzi pamiętających PRL już zmarło, a w dorosłe życie weszło kilka milionów Polaków, którzy wiedzę o PRL czerpią nie z autopsji, lecz ze szkoły, mediów, książek i filmów, obrzydzających i ośmieszających PRL. Tak więc dobre oceny PRL nie umierają wraz z odchodzeniem kolejnych roczników pamiętających tamte czasy. Jednostronne przekazywanie PRL, jako czasu narodowego zniewolenia, represji i prześladowań, a więc obrazu nieprawdziwego nie przekonało znacznej części Polaków. Mali ludzie próbują zohydzić PRL, ale wzorzec sprawiedliwości społecznej będzie działał.             Polacy dobrze oceniający PRL w 1993 roku głosowali na zjednoczoną lewicę oraz dwukrotnie w wyborach prezydenckich na Aleksandra Kwaśniewskiego. Jeśli dziś – zjednoczonej lewicy – uda się wpleść w mentalność i zdobyć ufność tych wyborców, to wygra wybory. Jeśli Polską nadal rządzić będzie skłócona prawica, nie będzie gospodarczego rozwoju. Nadal nie będzie żadnych rozwiniętych form zabezpieczenia społecznego – ani na okoliczność braku pracy, ani na wypadek choroby, ani na starość. Wszystko będzie pozostawać na barkach rodziny i życzliwych sąsiadów.               A propos nadchodzących wyborów prezydenckich nasuwa się następująca refleksja: Każdy organizm karmi swoja głowę, bo jej potrzebuje, żeby dobrze funkcjonować. Jeśli głowa źle pracuje, to cały organizm choruje i źle się czuje. Nieszczęśliwy jest organizm jeśli mądra głowa nie chce być jego głową…

 

PZE,RiI koło nr 12 Radziejów

 

 

Aktualizowano 2010.01.11  godz.14.oo 

"Ocalić od zapomnienia- o ludziach,których do końca nie znacie"

pomysł i opracowanie:

Karol Szmagalski

---